Mostrando entradas con la etiqueta Problemas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Problemas. Mostrar todas las entradas

Guía para nais e pais de adolescentes

O vindeiro xoves día 18 de maio, ás 15:10 horas
terá lugar un pequeno curso da nosa Escola de Pais.


Alicia Peralejo, psicóloga, falará de:


"Guía para nais e pais
de adolescentes"

  • Como actuar ante os cambios da adolescencia.
  • Comunicación eficaz.
  • Establecer límites.
  • Mellora da confianza.
  • Control da actividade escolar.
  • Indicadores de problemas.
  • Prevención do bullying.


A esta charla están invitados/as todos os pais e nais
de alumnos/as de 3º Ciclo de Primaria e ESO




11 preguntas que lle debes facer ao teu fillo cando se enfronta a un problema

Republicado con autorización de: http://www.solohijos.com/


Autoría: Elena Roger Gamir (pedagoga)


Tan importante como ayudar a nuestros hijos a resolver un problema es hacerles conscientes de cómo lo han resuelto.

Aprovecha cuando hay un desafío entre tu hijo y tú para ser un buen modelo de resolución de conflictos o cuando tu hijo se enfrenta a un problema difícil de gestionar. Si a él le falta autocontrol, sé tú modelo de calma. Y si no puedes serlo, aléjate de él hasta que estés en condiciones de serlo.
Es entonces cuando puedes hacerle preguntas metacognitivas que le ayuden a ser consciente de sus recursos y su posición ante los conflictos.

Preguntas metacognitivas ante los conflictos

Cuando puedas hablar con él, ayúdale a ver:
1.   Qué patrón existe en su comportamiento cada vez que se le presenta un desafío que no sabe manejar.
2.   Que su comportamiento frente a ese problema no se diferencia del que tuvo ante un problema similar en un tiempo pasado, por lo que solo está repitiendo un proceso de pensamiento improductivo.
3.   Qué cosas le influyen más cuando se exalta.
4.   Qué siente cuando no gestiona bien las emociones.
5.   Qué necesita para calmarse a sí mismo.
6.   Cómo influyen sus sentimientos en las decisiones que toma cuando está confuso o enfadado.
7.   Como “aguanta” más de lo que puede gestionar hasta explotar.
8.   Cómo podría haber reaccionado para conseguir sus objetivos, sin necesidad de herir a los demás.
9.   Cómo se sienten los demás ante su comportamiento.
10.     Si ha reaccionado al verdadero problema a tan solo a su malestar emocional.
11.     Si la decisión tomada le ha acercado más a su objetivo o por el contrario le ha hecho sentir peor.

No le ayudes a resolver un problema concreto sino a desarrollar la maquinaria cognitiva que les prepara para cualquier desafío ahora y en el futuro.


Ese neno invisible, ignorado

Autoría: Katy Gutiérrez Herrera (Madre, psicóloga)

Republicado con autorización de http://www.educapeques.com/


  • Ese niño invisible, aquel que odia llamar la atención en clase
  • Ese niño/a que a los profesores y a sus propios compañeros les cuesta recordar su nombre
  • Aquel que nadie recuerda si estuvo en clase o faltó, quizás una semana entera
  • Ese niño/a que nadie escoge en los equipos de trabajo o de deporte
  • Ese niño/a que le gustaría tener una pintura para hacerse “invisible” y así evitar situaciones incómodas
  • Ese que, por no causar problemas se limita a seguir lo que hacen los demás
  • Ese niño/a que no podríamos dar una opinión de el/ella ¿Quién? Mmm……
  • Ese, que a nadie le cae mal, que no tiene problemas con nadie, ni siquiera le molestan, porque es como si nadie le viera.
  • Ese niño/niña que parece ser sólo espectador y nunca protagonista de su propia vida
  • Ese niño que prefiere inventarse una vida en su mente, antes que enfrentarse a la suya propia
  • Ese niño/a que pasado el tiempo no recordaremos su cara, ni le saludaremos en la calle, porque apenas y tendremos un recuerdo lejano de quien es.
  • Ese niño, esa niña…

  • SI tiene cara y nombre
  • SI tiene su propia opinión acerca de los demás, de sí mismo, de la vida..
  • SI tiene sueños, ilusiones, fantasías
  • SI tiene talentos escondidos, habilidades y virtudes
  • SI desea relacionarse con los demás y tener amigos

Pero ese niño/niña permanece en la fría cueva de la indiferencia porque tiene MIEDO

  • Miedo de mostrarse al mundo tal y como es
  • Miedo a no gustar y ser rechazado, así que, mejor se aisla “voluntariamente”
  • Miedo de sentirse vulnerable y frágil
  • Miedo a equivocarse
  • Miedo a decepcionar a otros
  • Miedo a conocerse a sí mismo y ver que puede ser genuino.

Ese niño invisible va por la vida como un camaleón, mimetizándose con el medio, cambiando, para no ser “descubierto” y no llamar la atención.
Los adultos, profesores y padres, nos volvemos en cierta forma “cómplices” de la invisibilidad de estos niños/as, por nuestra propia ceguera o incluso por egoísmo:

  • No causan problemas
  • No presentan ninguna objeción a nuestras propuestas
  • Apenas hacen ruido
  • No nos llevan la contraria
  • No se quejan por nada
  • Son obedientes
  • niños invisibles

Y este niño invisible ¿Cómo es tratado en su propia casa?
  • Quizás también con indiferencia
  • Quizás sus padres estén ocupados con otros hermanos ó con otros problemas “mas importantes”
  • Quizás piensen que es sólo timidez
  • Que es algo de la edad
  • Quizás consideren que no dar problemas es sinónimo de estar bien.
Pero es muy probable que este niño en su interior esté sufriendo o peor aún, ya se ha inmunizado del dolor y ya ni siquiera le interesa descubrir quién es y que quiere, ya ha dejado de luchar.
Detectar un niño invisible/ignorado, puede ser difícil para los padres puesto que el niño no lo va a manifestar y no se va a quejar abiertamente de ello, pero podría tener algunas conductas que no deberíamos pasar por alto como:

  • Evade cualquier conversación acerca de la escuela y de su relación con los compañeros
  • Se recluye en su habitación
  • No le gusta ir al colegio/instituto, aunque va
  • No lo invitan a los cumpleaños
  • Evita ir a centros concurridos, donde pueda encontrarse con compañeros
  • No le gusta dar su opinión
  • Le cuesta tomar decisiones

Esa niña, ese niño invisible……

  • Merece nuestra atención, aunque no la pida
  • Desea que alguien le diga algo agradable, mejor en privado
  • Necesita ayuda para saber aceptarse y quererse a sí mismo/a aunque no lo reconozca
  • Requiere aprender habilidades sociales para poder adaptarse
  • Guarda una herida, la de la indiferencia, que puede ser más grande que incluso si le acosaran.
  • Tiene tanto o más que aportar que los demás niños, pero tiene mucho miedo de sacarlo a la luz.
¿Tú, profesor/padre/madre/compañero sabes cuál es ese niño? ¿A qué esperas para actuar?

Una reacción negativa es mejor que ninguna reacción. Preferiría que alguien me odiase a que no me viera. Al menos si me odia, no le soy indiferente.”
Hugh Prather


O meu fillo rouba: por que?

Autoría: Isabel Pérez

Republicado con autorización de http://www.educapeques.com/



Un caramelo, un juguete, unas deportivas, dentro del colegio, en una tienda o en su casa… hay muchas razones por las cuales un niño, que en principio no es problemático, pueda llegar a ROBAR…alguna vez o varias veces ¿Cuáles son las razones por las que un niño roba? ¿Qué podemos hacer como padres cuando descubrimos que nuestro hijo ha robado? ¿Es probable que esta conducta se vuelva a repetir?

Hay varias razones por las cuales nuestros hijos pueden llegar a robar:

·         Como una manera de llamar la atención de los padres o adultos
·         Por falta de control de impulsos lo quiero y me lo llevo, no puedo esperar
·         Por rebeldía (a la autoridad), más común en la adolescencia
·         Por adquirir un status, ser el más osado entre los amigos, hacer algo sin ser descubierto y salirse con la suya, también más común en la adolescencia
·         Por envidia o celos: yo quiero lo que tú tienes
·         Por falta de normas claras en casa acerca de conceptos como la honestidad
Me tomó por sorpresa un día que mi hijo de 7 años entró a casa compungido y se encerró en su habitación a llorar. Tras un rato de esperar a que saliera por su propio pie, entré en su habitación, le pedí que se calmara y que me contara qué le pasó:

Fui a casa de Laura y estaba viendo su álbum de cromos, entonces vi el balón de oro, ese cromo era mío, yo se lo intercambié por otro hace una semana, pero…me dieron ganas de tenerlo otra vez, así que, lo saqué del álbum y me guardé la carta, porque sólo la quería tener un momento conmigo. Luego, ella se dio cuenta y empezamos a forcejear, hasta que me la quitó, la carta quedó toda arrugada, me insultó y yo me enfadé.
No daba crédito a lo que escuchaba, creía que le habíamos inculcado buenos valores, que era un niño responsable …..me sentí muy triste y además avergonzada.

- ¿Me estás diciendo que le robaste un cromo?
- No, yo sólo lo quería tener un rato conmigo
- Pero lo hiciste a escondidas y ella te pilló y por eso te insultó
- Si
- ¿Y a ti te gustaría que entrara Laura a escondidas en tu habitación y se guardara tu cromo favorito?
- No
- Pues eso es ROBAR hijo
(traga saliva, se le sale una lágrima…)
- Yo no sabía que eso era robar
este niño roba. Sabe que robar es malo, que los que roban se les llaman ladrones, que lo hacen a escondidas y si les pillan los meten a la cárcel.
Pero él no se identifica con esa etiqueta. El se siente muy lejos de ser un ladrón.
Igual que muchos de nosotros, ya como adultos, seguimos auto justificándonos con:
“Yo no lo sabía, eso no es un robo, ni si quiera lo echarán en falta, luego lo repongo, esto no es nada …” mientras intentamos restar importancia cuando nos llevamos un bolígrafo de la oficina, la manta del avión, la toalla del hospital o no pagamos el billete del metro.
Fue el momento de llamar las cosas por su nombre y al poner con todas las letras la palabra ROBO, que entonces su mente empezó a trabajar y a entender lo que le pasaba…lo que había hecho.

¿Qué podemos hacer como padres cuando descubrimos que nuestro hijo ha robado?

Ya sea que el niño nos lo confiese, que le hemos pillado en el acto o simplemente que alguien nos los cuente, tenemos que tomar en cuenta lo siguiente:
·         Que el niño sea consciente que se trata de un robo, sin justificarse, sin restar importancia, sin relativizar, no hay excusas, no está bien.
·         Que sea consciente del daño que causa el robar: para sí mismo (su imagen, la culpa, la mentira) hacia la persona que roba (ayudarle a ponerse en el lugar del otro y los sentimientos que le puede generar) y hacia su familia.
·         Reparar el daño en la medida de lo posible: devolver el objeto, pedir perdón al afectado, darle algo a cambio (si surge del niño)
·         Reconocer que todo acto conlleva una consecuencia y ayudarle a aceptarlo con responsabilidad, en caso de que hubiera un castigo o un cargo.
·         Ayudarle a manejar correctamente sus sentimientos de culpa o cualquier emoción o pensamientos negativos. ¿Y si no me perdona?, no quiero quedarme sin amigos, me siento muy mal.
·         Desdramatizar la situación tanto el niño como los propios padres “todos nos equivocamos” “podemos aprender de todas las experiencias, por duras que sean”
Mi hijo terminó reconociendo que lo que hizo estuvo mal y pudo comprender cómo se podría sentir Laura. Después de hablar cómo se sentía, el decidió que quería ir a casa de Laura a pedirle una disculpa y que quería regalarle su cromo favorito. Sin duda fue una lección difícil para todos, pero creo que hemos aprendido mucho de ello.

¿En qué situaciones es más probable que un niño vuelva a robar, de forma reincidente?

·         Cuando no hay consecuencias negativas por sus actos
·         Cuando no hay remordimiento, ni sentimiento de culpa…permanece en la idea de autojustificar sus actos.
·         Cuando hay contradicciones con respecto al acto de robar: verbalmente los padres pueden decir que es incorrecto, pero alaban conductas picarescas o no indagan cuando encuentran cosas que no son del niño entre sus cosas.
·         Cuando hay consecuencias negativas, pero las ganancias secundarias son mayores: obtiene atención, le da estatus, obtiene lo que quiere al momento, le compensa el riesgo.

Me despido con esta frase: “Si los padres no ponen límites a sus hijos con AMOR, la sociedad terminará poniéndoselos, sin amor”

Guía de consellos para pais

Estupenda guía editada por www.superpadres.com, que fala de educación, de familia, de obxectivos… aporta unha información clara e rigurosa, e sobre todo práctica, sobre a tarefa educativa e sobre os problemas que irán aparecendo no camiño ao longo dos anos. Unha lectura necesaria para aclarar todos os puntos relativos a crianza dos nosos fillos.


Para ler ou descargar, preme na imaxe:


Guía para afrontar os problemas máis frecuentes nas familias

Editada pola Excma. Diputación Provincial de Málaga, esta guía xira en torno ás familias, e como levar a cabo de forma axeitada as súas funcións. Esta guía pretende dar unha serie de indicacións sobre como previr e actuar ante algúns dos problemas máis frecuentes que se nos presentan no ámbito da educación.


Para ler ou descargar, preme na imaxe:


A familia ante momentos difíciles

Un gran conxunto de expertos reunidos pola Consejería de Familia y Asuntos Sociales da Comunidade de Madrid, abordan nesta imprescindible guía algún dos problemas cos que as familias teñen que enfrontarse. Eses problemas van dende o embarazo dunha filla adolescente, o maltrato, a anorexia, a convivencia con avós, ou a separación dos pais. Moitos temas tratados con rigor e consellos claros para que os nenos e nenas podan ter unha vida feliz.


Para ler ou descargar, preme na imaxe: